Diberdayakan oleh Blogger.

DRAMA DINA SIAL

Rabu, 18 Maret 2015


DINA SIAL‘E DINDA

Pangrepto
Dinda Afriana, Dwifi Aprillia, Naufal Ghani, Niken Puspasari, Shafira Kurnia, lan Wita Puspita 

Ing sawijining dino ing sekolah menengah atas negeri bangsal . Wita sengojo melbu isuk jam 6.10 ben isa nggarap tugas Matematika.

Syasa  : Ken, tugas mu wes gung ?
Niken : Tugas apa ?
Syasa : Tugas Matematika halam 12
Niken : Ugung, hehehe. dinda nde bengi omong jarene ora usah di garap ae, gurune apikan kok.
Syasa : wes kon iki, aiya garap bareng
Niken : masalah'e aku gak isa eg sa, aku sik gung paham
Syasa : trus iyak apa iki, aku ya ora isa ken, mangkane aku teko luwih isuk, ben isa nggarap. sing penting kan awake dhewe isa disik.

Selajengipun dwifi teko.

Niken  : kuwi loh dwifi, takok'o bocah'e wes gung, biasane uwes
Syasa  : Dwifi , tugas matematika mu wes?
Dwifi   : wes sa, tp enek sing durung mergane jek gung nemu jawabane
Niken : wes ora apa apa, sing penting warahono aku karo sasya.

Selama iku dwifi warahi matematika niken lan wita. bel muni menunjukan jam 6.50. Kelas wes mulai akeh bocah, kecuali dinda, dinda raonok nde kelas, padahal jam pitu kurang 5 menit gerbang wes ditutup.

Dwifi : kurang 5 menit ngkas pintu gerbang ditutup, dinda gak melbu ta?
Niken : melbu , telat paling
Shasya : cah wi mesti telat ta?
Dwifi karo niken mung geleng-geleng. bel muni , tanda pelajaran ape mulai . ko adohan ketak dinda mblayu
Dinda : peh .. ngertio aku mau mblayu ben gak di hukum pak jat
Dwifi : Mangkane ta, Aja teko telat. Ngeneki akibate, tugas gung nggarap, telat sisan
Dinda : La aku ndek wingi bengi delok film seng uapik eg fi.
Dwifi : Wes, Ndang digarap tugas Matematika’e
Dinda : Alah, gak usah digarap ae, kan guru ne apikan
Sasya : Meskipun ngono iya digarap ta din. Ngajeni gurune.
Niken : Hooh din. Engko lek awm gak munggah goro” tugas iki piye ?

Ora suwe, Pak Nat rawuh  ing kelas nggolek'i dinda

Pak Nat  : Ndi dinda ? wes telat malah mblayu. Ra ndue unggah ungguh
Dinda     : Goro-goro awakmu, aku maleh kenek lo.
Pak Nat : Wes, awakmu tak hukum, ngeresik I jeding iki sampek resik

Dinda : Nggih pak ..

2 jam kemudian Garapane dinda nde jading wes bar, dinda melbu kelas.

Dinda   : “Assalamualaikum” (karo ngetak pintu sing banter)
Bu Wit : Waalaikumsalam, bar ko ndi cah ayu? Awakmu kuwi niat sekolah apa gak? Tugas mu wes rampung nduk ?
Bu wit : hehe (Karo ngguyu)
Bu wit : malah ngguyu, awakmu ora nduwe sopan santun, wes telat , tugas ora nggarap. saiki awamu ora usah melbu kelas ku, metu!

COWPOX

COWPOX
(naskah ujian PP IV-IPS 1982)

        Edwar Jenner was a simple country doctor who lived in the 18th century. It was he who conquered smallpox, the terrible disease that through the centuries had killed or disfigured contless victims.
        He worked as a country doctor in cloucestershire, one of the country districts in england. He noticed that a milkmaid who had come to consult him had said: “i cannot catch small pox because i have had cowpox”. Cowpox was a harmless disease caught from cows in which the hands become covered with small boil like pinples. Jenner was interested in this. He found that there was a strong believe among country folk that if they had once had cowpox they could not catc the more serious disease of small pox.
        For nearly 25 years jenner worked on these ideas. He actually gave people cowpox and found that very rarely did they afterwards get small pox. Then on the 14th may, 1796, he carried out his famous experiment. He infected a small boy a milkmaid. When the boy had barely recovered from this disease, jenner infected the same boy with smallpox. As he expected the boy did not catch the more serious and deadly disease. Thah was the beginning of vaccination which has saved, and still is saving, many thousand of lives. 

DRAMA JAKA TARUB

Minggu, 15 Maret 2015

JAKA TARUB

Dening
Dennis indrawan, Nawang Sari, Fifi Afnira Valentina, M. agung Prasetyo, M. ivan Ramadhan, Salma Sekarpertiwi, lan Selly Tamara


1
Para Nawang lagi guneman ing kahyangan. Dheweke mudun saka kahyangan arep adus ing bumi.

Nawang Sekar    : “Ayo para dulur, dolan menyang bumi.”
Nawang Lintang  : “Wah...ayo. nanging dolan ing ngendi?”
Nawang Sari       : “Aku duwe ide, ayo adus ing sumber”
Nawang Wulan, Lintang, Sekar : “(nggawa slendhange) Ayo....”
Nawang Sekar   : “Wah...seger tenan banyune.”
Nawang Sari      : “Iya, bening banget”
Jaka Tarub        : “(intip-intip) Wah...sapa kuwi? Ayu tenan rupane.”
Jaka Tarub       : “Wah...slendhang endi sing arep dakjupuk? Iki wae wes.”

Rada suwe, para Nawang mentas saka sumber. Para Nawang njupuk slendhang dewe-dewe.

Nawang Sari          : “Ayo padha mentas, langit wis arep peteng”
Nawang Sekar       : “Ayo bali, sesuk menyang kene maneh”
Nawang Wulan       : “(bingung tolah-toleh) Lho... ngendi slendhangku?”
Nawang Lintang     : “Iku mau kowe seleh ngendi?”
Nawang Wulan      : “(nuding watu gedhe) Ing watu gedhe kuwi, bareng mbakyu kabeh”
Nawang Sari         : “Apa ana manungsa liwat lan njupuk slendhangmu Nawang Wulan?”
Nawnag Lintang    : “Aku ora ndeleng ana manungsa liwat.”
Nawang Sekar      : “Piye iki, langit wis arep peteng.”
Nawang Sari         : “Iyo, yen ora ndang bali kahyangan bakal ditutup”
Nawang Lintang    : “Yen ngono, kowe ing kene wae, golekana slendhangmu. Yen wis ketemu kita bakal nyusul kowe”
Nawang Wulan      : “Inggih, Mbakyu.”
Nawang Sari         : “Ya wes ati-ati, Nawang Wulan.”

Para Nawang mulih menyang kahyangan. Jaka Tarub teka lan nyedeki Nawang Wulan.

Nawang Wulan     : “(susah ) Ana ngendi slendhangku ya?”
Jaka Tarub           : “Geneya kowe kok sedhih banget?”
Nawang Wulan     : “Aku kelangan slendhang, apa kowe ngerti?”
Jaka Tarub           : “Aku ora ngerti. Aku Jaka tarub, omahku ana ing desa kulon. Sapa jenengmu?”
Nawang Wulan    : “Aku Wulan, aku kesasar ana ing kene lan arep nggoleki slendhangku”
Jaka Tarub          : “Yen kowe gelem, kowe oleh nginep ing omahku. Sesuk isuk dakrewangi nggoleki slendhangmu kuwi”
Nawang Wulan    : “Wah...matur suwun Jaka Tarub”

2
Seminggu Nawang Wulan ana ing omahe Jaka Tarub lan dheweke isih ora nemokake slendhang iku. Sanalika, Jaka Tarub kesemsem marang Nawang Wulan. Dheweke nglamar lan rabi karo Nawang Wulan.

Jaka Tarub          : “Dinda, Akang budal menyang alas sek ya!”
Nawang Wulan   : “Iya, Kang. Mengko Dinda cepakake lawuh sing enak”

Ing pawon Nawang Wulan arep adang sega gawe Jaka Tarub. Ora sengaja Nawang Wulan nemokake slendhange ing njero wadah beras. Dheweke kaget lan nangis.

Nawang Wulan  : “(nangis) Apa iki ana hubungane karo Kang Jaka?”
Jaka Tarub          : “Ana apa, Dinda?”
Nawang Wulan   : “(nduduhake slendhange) Apa iki ana hubungane karo Kakang?”
Jaka Tarub         : “Dinda, Akang njaluk sepuro. Kakang ora ana niat elek. Iku kabeh amarga Kakang tresna karo Dinda!”
Nawang Wulan   : “Sepurane, Kang. Dinda bakal bali menyang kahyangan. Dinda ora bisa ing kene terus”

3
Para Nawang ing kahyangan duwe pratanda yen slendhange Nawang Wulan wis ketemu. Dheweke mudun ing bumi nyusul Nawang Wulan.

Nawang Lintang     : “Dulur, batinku ngomong yen Nawang Wulan butuh pitulungan”
Nawang Sari          : “Ayo dulur, mudun menyang bumi nyusul Nawang Wulan”
Nawang Sekar       : “Ayo, aku khawatir marang Nawang Wulan.”

4
Ing sumber, Nawang Wulan lan sadulure bali menyang kahyangan.

Nawang Sari           : “Nawang Wulan, ayo kowe bali.”
Nawang Lintang      : “Kowe aja percaya marang manungsa kuwi”
Nawang Sekar       : “Ayo dulurku”
Nawang Wulan      : “Inggih mbakyu”
Jaka Tarub             : “(nangis) Dinda, kowe aja bali”

Akhire Nawang Wulan mutusake ninggalne Jaka Tarub sing wis ngapusi deweke lan mulih menyang kahyangan dipapak dulur-dulure.

DRAMA MBOLOS SEKOLAH

MBOLOS SEKOLAH
 
Pangrepto
Annisa Rahma , Aula Putri Anindya, Mia Rosyda, Rifqi Nursakti, Safira Nur S, lan Nizar Zulmi

Ing sawijining injing tabuh 07.30, kahanan sekolah wis anyak sepi amarga kabeh siswa wis mlebu kelas. Lawang kori sekolah wis arepe ditutup.

Rifqi           : “Pak...Pak...sek Pak, ojo ditutup sek.” (Rifqi mbengok karo mlbayu nyang lawang kori)
P. Satpam   : “Awakmu neh? Jam pira iki, jam semene tas teko?”
Rifqi          : “Ngapunten pak, kula kawanen, tulung njenengan bukaaken lawangipun pak, please!”

Dumadakan teka kancane sekelas, yaiku Annisa sing nang esuk kuwi uga teka telat.

Annisa        : “Sek...Sek...ngenteni, ojo ditutup pak.”
P. Satpam   : “Awakmu yo teka telat, ora nduwe jam apa piye neng omah?”
Annisa        : “Ngapunten pak, kulo tak mlebet pak, sepisan niki wae, please pak!”

Rifqi lan Annisa sethithik memelas ben bisa diwenehi ijin mlebu saka Pak Satpam.

P. Satpam     : “Ya wis ya wis, mlebu kono, ning awas, aja dibaleni meneh, mengko aku diseneni kepala sekolah.”
Rifqi & Annisa : “Nggih pak.”

Neng tengah dalan mlebu kelas sing manggon neng lantai loro, dheweke kabeh sethithik nglakoake pacelathon. Annisa sing wedi yen diseneni gurune mlakune cepet-cepet banget, nanging Rifqi malah enek-enak lan nyantai. Dumadakan Rifqi malah mbujuk-mbujuki Annisa ben ora mlebu kelas pisan wae.

Rifqi        : “Nyantai ae lho sa, ora usah cepet-cepet mlakune, ojo kayak diuber setan.”
Annisa     : “Yah, awakmu iku, wes telat isih isa ngomong nyantai.”
Rifqi        : “Sa, saiki jam pira? “
Annisa     : “Jam 07. 45 menit, iki wayahe Bahasa Indonesia.”
Rifqi         : “Wah, meh telat sakjam  awake dhewe.”
Annisa      : “Lhah, kuwi awakmu ngerti.”
Rifqi         : “Aku nduwe ide Sa, piye lek awake dhewe mbolos wae, ora usah melu pelajaran.”
Annisa      : “Ah....ngawur awakmu’i, emoh-emoh.”
Rifqi        : “Yaelah awakmu, kaku banget, emang awakmu pengen oleh hukuman
                   teka Bu Lista guru Bahasa Indonesiane awake dhewe? Emang awakmu
                  gelem disoraki karo cah-cah gara-gara awake dhewe distrap neng ngarep kelas?”
Annisa     : “Hmmmm....iya sih, yo emoh aku.”
Rifqi        : “Ya wes, mendingan awakmu melu aku wae menyang kantin, karo nunggu pelajaran mari,
                   mending njajan wae dhisik....hehehe .”
Annisa     : “Yowislah, aku yo durung sarapan soale, ning awakmu sing traktir ya?”
Rifqi        : “Iya wes, gampang kui.”

Akhire dheweke kabeh luwih mileh kanggo menyang kantin ketimbang kudu mleboni kelas. Karo ndhelik-ndhelik, dheweke kabeh mlaku menyang arah kantin lan pas wis nganti ing ngarep kantin, bocahe konangan karo Bu Sa’adah (guru BP) neng ngarep tangga. Pas panggonane kantin kui sandingan karo tangga ngge menyang lantai loro.

Bu Sa’adah     : “Ehmm....sampeyan sampeyan iki arep nyang ndi, kok nggawa tas?”
Rifqi               : “Eh..ibu, anu Bu, kita badhe menyang toilet.” (karo sok akrab)
Annisa            : “Nggih..Bu...hehe.”
Bu Sa’adah    : “Emang menyang toilet kudu gawa tas ya? Aja ngapusi kowe, aku ngerti kowe
                         arep bolos mlebu kelas ta?
Annisa           : “Piye to we’i. (suara alon karo menyenggol awak Radit karo pundhak)
Bu Mariska    : “Nyapo gak mlebu?
Annisa           : “Kita telat Bu?
Bu Mariska   : “Wis ngerti telat, terus kowe arep  bolos menyang kantin? pelajaran apa kowe saiki?
Rifqi             : “Bahasa Indonesia, Bu. Gurunipun galak.”
Bu Sa’adah  :  “Wis ngerti galak, nyapa kok nggawe gara-gara?”
Rifqi             : “Kita mboten sengaja  telat bu, nanging tangine kawanan.”
Bu Sa’adah  : “Sing liya ae bisa tangi esuk, masa kowe ora isa?
Annisa         : “Saget bu, nanging wingi dhalu kula asik dolinan game online, mekaten kula tilem dhalu
                       banget.”
Rifqi            : “Bener bu, kulo enggeh ngoten.”
Bu Sa’adah : “Ya wis, ayo tak terne  mlebu kelas.”
Rifqi            : “Yah, Bu, mengke kita kenek hukuman.”
Bu Sa’adah  : “Ya kuwi resikomu cah bagus, makane kudu ngerti wayah. Kapan wayahe sinau, kapan
                        wayahe dolanan game, kapan wayahe turu.”
Annisa         : “Nggih bu, ngapunten.”

Akhire, dheweke kabeh diterne Bu Sa’adah menyang kelas. Ing ngarep lawang kelas.

Thok...thok...thok.
Bu Sa’adah    : “Bu, niki kulo semerep lare kaleh niki, dheweke arep bolos menyang kantin.”
Bu Lista         : “Hmm, sampeyan kabeh, gawe gara-gara wae.”
Annisa           : “Ngapunten bu, niki idene Rifqi.”
Rifqi              : “Ah..awakmui.”
Bu Sa’adah   : “Nggih pun Bu, kulo pamit riyen badhe wonten urusan. Monggo, Bu.”
Bu List          : “Nggih, Bu. Monggo. Yo wis tak ijini sampeyan kabeh mlebu, ning  sampeyan tak hukum
                       dhisik.”
Annisa          : “Yah...Bu.”
Bu Lista       : “Push up ping 35.”
Rifqi             : “Mboten kekathahen, Bu?”
Bu Lista       : “Cepet, gak usah ngenyang.”

Karo sorakan saka kanca-kancane, akhire dheweke kabeh bar nglakokake hukuman sing diwenehi Bu Lista lan dheweke kabeh sadar yen kedisiplinan kui penting banget mulane dheweke janji ora bakal telat maneh.

Bu Lista    : “Enak ta teka telat? Ayo kowe mlebu.”
R & A     : “Matur suwun bu.”
Bu Lista   : “Sesuk-sesuk aja dibaleni neh ya. Lek dibaleni tak pepe ing lapangan mburi. Gelem kowe?”
Annisa     : “Mboten bu, mboten. Kula kapok.”
Rifqi        : “Nggih, bu.”

DRAMA KEKANCAN


KEKANCAN SING BUYAR PISAHAN
Pangrepto
Adrian Efriza W, Almira Difa, Gloria Agung M, Joshua Ronaldo C, Ramadhina N, Retno Galuh

Vee. Aurel, lan Mala padha kekancanan. Ning parandane, Vee lan Mala luwih cedhak amarga dekne kabeh wis kekancan ketcilik. Lagekne Aurel kekancan karo Vee lan Mala lagek 2 taunan. Nanging, dina kuwi Mala ora teka menyang sekolah.

Vee                  : “Eh, Mala neng ndi ya ? Kok dheweke gak menyang sekolah  ?”.
Aurel               :”aku gak eroh. Nanginggak biyasane Mala absen. ndelalah Mala ngapa – ngapa   meneh.”
Vee                 :”yen ngunu, mulih sekolah mengko awake dhewe ngendangi Mala neng omahe. piye ?”
Aurel               :”Ehmm, nanging ngenteni dhisik. Dina iku ana ekskul PMR. dadi awake  dhewe mulihe jam 
                         setengah papat ( 15.30 ).”
Vee                 :”Oh iya, yen ngunu mengko wae yen ekskul PMR wes buyar, lagek awake dhewe menyang
                         omahe Mala.”
Aurel               : “Ok deh.”

Sabuyar’e sekolah, dekne kabeh meloni ekskul PMR nganti gebug 15.30 lan cepet menyang panggon parker kendaan kanggo mulih amarga saiki jam e ekskul basket. Nanging, ing tengah dalan, dekne kebeh ndeleng sesosok prawan sing lagi ngadek neng pinggir lapang.

Aurel               : “dheweke sapa ya ?”
Vee                  : “Siswa pingalihan ya?” ( nggatek ake prawan sing lagi mungkur   dekne   kabeh)
Aurel               :“Loh, yen dheweke siswa alihan, nyapo dheweke ana neng sekolah nang jam ekskul
                          basket ?”
Vee                  : “ora eroh. awake dhewe parani ayo !”
Aurel               : “dilut-dilut.” (suara handphone Aurel muni.)
Aurel               :”Duh, Vee, kayake aku gak bisa  melu gawe ngendangi Mala. Soal e embokku telfon,
                         tur dheweke kon ngancani menyang bandara gawe jemput mbah putri gue sing teka saka
                         Jakarta. Sepurane ya ?”
Vee                  :”Huft, ya wes lah. gak apa-apa kok.”
Aurel               :”yen ngunu, aku lunga dhisik ya. Vee marani prawan sing ana neng pinggir lapangan kasebut
                         kanggo njawab rasa pemasarane.”
Vee                  : ( ngudarasa )” Kok dheweke mirip karo Mala ya ? Mala !”, (nyeluk prawan kasebut)
Mala                : ( malik ) “Vee ?”
Vee                  : “Loh, kowe ta? gak menyang sekolah ? ning ngapa kowe ana neng jam ekskul basket?”
Mala                : ( Nggowo serat ) “aku teka menyang kene amarga aku arep ngomongi kowe.
Vee                  : ngomongi apa ?”
Mala                :” aku arep ngomong matur nuwun amarga sajroneiki kowe wes becik sanget marang aku.
                           Kowe wes gelem dadi kancaku, pangerten karo aku, lan aku uga njaluk ngapura yen aku
                           nduwe salah marang kowe.”
Vee                  : “sak jane kowe kuwi ngapa sih La ? apa sing kok delikne saka aku ?”
Mala                : ( nangis ) “aku gak ngerti apa sing kudu tak payokake gawe ngebalas kebecikanmu neng
                          turah-turah wayahku iki ?”
Vee                  : “turah-turah wayah ? ngapa kowe ngomong kayak ngunu ? Emange kowe arep neng ndi
                           La ?
Mala                :” kowe ngerti ta yen endhasku kuwi kerep lara ? ndek ingi aku periksa menyang dokter
                           amarga aku wis gak kuwat, terus wektu kuwi uga dokter ngongkon aku gawe roncen
                           daerah sirah, lan mau esuk aku jupuk pakoleh roncene.”
Vee                  :” Trus ?”

Mala ora njawab pitakonan Vee. Teras wae Vee ngrebut secarik dluwang sing mau neng genggam saka Mala.

Vee                  :”apa ? Saudari Mala Salsabila Putri positif kena lara kanker otak stadium akhir ?
                          awakmu ngapusi ta La ?”
Mala                :” kowe bisa ndelok dhewe  ta Vee.  Kuwi kabeh dudu rekayasa. urip ku dilute meneh
                           buyar. Dilute meneh aku arep ninggalin awakmu gawe sajrone kapungkur. Harapan uripku
                           wis cilik banget.”
Vee                  :” gak, lo ngak oleh kandha ngunu, awake dhewe gak oleh pisah, gak oleh.”
Mala                : “ning Vee, saben ana temon, di kono uga mesti ana pisahan.”
Vee                  : “gak, aku gak gelem La. aku gak gelem pisah karo kowe.”

ujuk-ujuk Mala merintih kelaran karo nyekeli endhase. Nuli banjur semaput.

Mala                : ( nyekeli endhase ) “Aw, lara. endhasku lara Vee.”
Vee                  : “La, awakmu ngapa ? ( nyangga awak Mala sing semaput )
                           La tangi La ! tangi ! ya Tuhan, Mala ngapa ?? Toloong .... tolooong .....”

Mala pun cepet digawa menyang rumah sakit. banjur, Mala cepet ditangani saka dokter becik. Vee pun telfon embok e Mala, embok Tirsani ben cepet teka ndeleng kaanan Mala.

Vee                  : “Halo, embok bisa teka menyang rumah sakit asih embok, gak mbok ?”
Ibu Tirsani       : “arep ana apa, ndok ?”
Vee                  : “Mala semaput mbok. embok kudu menyang kene gawe ndeleng kaanan dhewek  e saiki
                           kepriye.”
Ibu Tirsani       : “iya, iya. Embok mesti teka. Matur nuwun gae panuduhane ya.”
Vee                  :” iya bu. padha-padha.”

sabanjur’e iku, embok Mala teka. Sakwi segenep 15 menit memeriksa kaanan Mala,akhire Dokter becik pun wis buyar meriksa. ning, raine katon ora bahagia.

Ibu Tirsani       :” Dokter, kepriye kaanan Mala ?”
Dokter             :” sadurunge aku njaluk ngapura sing sagedhe-gedhene, aku wis tandhang gawe sak isa ku,
                           ning aku duduk Tuhan sing bisa ngubah dalan urip’e uwong. Apura , aku ora bisa nylamet
                           ake. Kondisine wis kritis sanget, lan sel kanker kesebut wis nyebar ke kabeh  awake.”
Ibu Tirsani       : “pangarah Dokter,  Mala wis sedha ?”
Dokter             : “aku wis ngupadi bu.”
Vee                  : “Mala, iki gak mungkin. Gak mungkin”

Dokter becik pun lunga mungkur Vee lan embok Tirsani. Vee pun marani embok Tirsani sing lagi meratapi kelungan Mala.

Vee                  : “embok sing sabar ya . aku pitaya neng walik kabeh kedaden mesti ana hikmah e.”
Ibu Tirsani       : “matur nuwun ya, sajrone iki kowe wis mradani dina-dina Mala. Liwat kekancan  sing kowe
                          jalin bareng.”
Vee                  : “uwis bu, aku uga emang sedhih amarga kelungan Mala. ning, sega uwis dadi bubur lan
                           kabeh kuwi ora bisa bali meneh.”
Ibu Tirsani       : “Iya, kowe bener. Muga-muga wae Mala tenang neng alam kana.”
Vee                  : “Amin...”

Sesok e jenasah Mala wis nganti neng panguburan sing ana tepat neng ngarep sekolah Vee.

Aurel               : “Vee ! ( mlayu karo tergopoh-gopoh )
                           aku wis krungu saka siswa-siswa yen Mala mati amarga lelara kanker otak.”
Vee                  : “iya. Dina iki dheweke bakal neng kuburanke.”
Aurel               : “yen ngunu cepet awake dhewe menyang panguburana ndheweke (Menggenggam
                           tangan Vee )”
Vee                  :”iya, iya.”

sanganti neng panguburanan, Vee lan Aurel ndeleng embok Tirsani sing terus nangis.

Vee                  : “La, ngapa sih awakmu cepet banget tinggalake aku ? aku gak arep pisah karo kowe.”
Aurel               : “uwislah Vee, awake dhewe kudu ngrelakno kelangan Mala. Iki kabeh bok menawa uwis
                           dadi takdir Tuhan.”
Vee                  : ( nangis karo nyawangi kijing Mala ) “La, ngapa sih awakmu kudu ninggalne aku sacepet
                          iki? awakmu lunga sadurung aku bisa gae awakmu seneng. asal awakmu ngerti La,neng
                          atiku gak ana sahabat sabecik awakmu. awakmu kuwi sahabat sejatiku, sing sanuli bisa
                          nemenin aku jero dhemen utawaa duka. La, muga-muga awakmu tenang neng alam kana.
                          aku harap, awakmu gak arep lalekne aku, amarga aku uga ngakarep tau lalek ne lo.
                          Slamet dalan ya sobat !” ( Budal lunga mungkur omah lestari duwe sahabate).

Ejaan dalam Berbahasa Indonesia

Kamis, 26 Februari 2015


Mata Kuliah Dasar-Dasar Menulis
Dalam menulis, selalu berhubungan dengan tanda baca yang disempurnakan (EYD). Berikut contoh bacaan ejaan yang benar. Perhatikan pula kata hubung, jarak spasi, bentuk huruf, kata asing dan kutipan pada contoh dibawah ini.


BAGIAN KETIGA
PENGARUH TELEVISI TERHADAP ANAK-ANAK

3.1 Benarkah Televisi di Rumah Kita Sama Sekali Netral?
            Di seantero dunia, nilai-nilai spiritual, moral, dan sosial telah tererosi oleh televisi. Seluruh bangsa seolah-olah tak berdaya dan sedang enjoying the invasion (menikmati serbuan televisi). Ketika orang-orang sedang tidak bekerja, mereka menggunkan waktunya untuk menonton televisi. Ketika sedang bekerja, di tempat kerja pun masih menonton televisi. Hasil teknologi yang satu ini bahkan telah berperan dalam tata arsitektur sebuah rumah dengan menambahkan TV Lounge, yakni sebuah ruangan dimana manusia yang banar-banar asing datang untuk mempromosikan budaya nudisme, imoralitas, dan hidonisme. Sebuah ruangan yang semakin punya power untuk mengontrol seluruh penghuni rumah tersebut.
            TV dituduh biang kerusakan karena terlalu banyak menayangkan seks dan kekerasan. Namun, tahukah Anda bahwa mereka yang mengeruk keuntungan dari enterprise ini melakukan dengan sengaja? Raja CNN, Ted Turner, orang yang berpengaruh dalam industri pertelevisian, pernah berkata di depan kongres Amerika Serikat, “Saya tidak membutuhkan para pakar untuk memberitahu saya bahwa banyaknya adegan kekerasan televisi sekarang ini dan penayangannya yang makin meningkat bisa berbahaya pada anak-anak.” Sebuah pooling pendapat yang dikeluarkan oleh Children Now melaporkan bahwa kebanyakan anak-anak percaya bahwa apa yang disaksikan di TV bisa membuat mereka berani untuk berbuat kenakalan, tidak menghormati orang tua, berkata bohong, dan bersikap agresif.
            Haryono (1999:132) menyatakan industri pertelevisian menghendaki agar pemirsa mendiskusikan agar apa yang disajikan oleh TV dan bukan mendiskusikan TV itu sendiri. Beberapar pakar pertelevisian juga berpendapat sama, apa yang malah belum pernah terjadi sebelumnya adalah adanya sikap mayarakat yang ambivalen dalam menghadapi invansi yang terbesar dari segala bentuk invansi’ (the greatest of all invasion) ini. Hal ini adanya kepercayaan yang sangat kuat bahwa TV merupakan alat yang netral yang bisa digunakan untuk kebaikan dan keburukan. Sayangnya, asumsi ini dipertahankan tanpa pengkajian secara kritis (Kartomiharyo, 2001:45; Jehan, 2003:145146).
(Dikutip dari Harian Jawa Pos, 2 Desember 2007)



Perhatikan pada judul bacaan diatas. Menulis judul harus huruf besar semua dan di blog seperti contoh: "PENGARUH TELEVISI TERHADAP ANAK-ANAK" dengan ukuran huruf 12pt atau 14pt, 
 times new roman atau bisa menggunakan model huruf font arial. 

Pada subjudul, penulisannya menggunakan huruf kecil kecuali diawal kata. Contoh: "
3.1 Benarkah Televisi di Rumah Kita Sama Sekali Netral? " perhatikan kata 'di' pada kalimat. kata 'di' dipisah jika menyatakan tempat sepeti di rumah, di sawah, di jalan, di kampus, sedangkan kata 'di' yang digabung adalah kata 'di' yang tidak menunjukkan unsur tempat, contoh: diriku, digandeng, dicari, dilema, dll. Kalimat yang menggunakan tanda tanya (?) maupun tanda seru (!) dalam kata tidak boleh dipisah melainkan digandeng. perhatikan contoh ilustrasi dibawah ini.


Bolehkah saya pergi ke pantai dengan Susan?  (benar)
Bolehkah saya pergi ke pantai dengan Susan ? (salah)



SAKIT ANEH SANG BAGINDA

Selasa, 08 April 2014

Narator : Disebuah negeri timur tengah, berdrilah sebuah kerajaan yang sangat besar dan megah. Tanahnya subur dan berlimpah ruah hasilnya, membuat rakyatnya hidup rukun dan sejah terah. Apalagi kerjaan itu dipimpin oleh seorang raja yang tampan dan gagah berani, membuat negeri itu aman dan damai. Saksikanlah……….!!!

Adegan I

Baginda : (Sambil meletakan swendoknya dalam piringya Islu menarik nafas panjang dalam-dalam dengan tatapan matanya, yang sayup memperhatikan hidangan yang disiapkan). Permaisuriku….?

Permaisuri : ”Ada apa bagindaku…..?

Baginda : “Begini permaisuriku, perutku tersa kering dan mual-mual, rasanya mau muntah sehingga selera makanku menjadi hilang”

Permaisuri : “Ma’af bagindaku, mungkin masakannya kurang enak ya?”

Baginda : “Tidak permaisuriku, makananya sudah enak sekali.”

Pemaisuri : (Permaisuri tidak putus asa, lau memanggil dayangnya). “Dayang….dayang, kemarilah….!

Dayang : (Dengan rergesah-gesah sambil membungkukan badan). “permaisuri memanggil hamba….?”

TINGKATAN KEMAMPUAN MENYIMAK

Sabtu, 30 November 2013

I.    Pengantar Menyimak
       Menyimak merupakan salah satu keterampilan berbahasa yang penting dalam kehidupan sehari-hari. Setiap hari kita mendengar orang berbicara, baik langsung maupun melalui  media  elektronik.  Dalam pengertian  sempit berarti  kita  melakukan kegiatan menyimak yang mengacu pada proses mental pendengar menerima rangsang bunyi dari pembicara,  kemudian  menyusun  penafsirannya.  Dalam  pengertian  yang  lebih  luas, penyimak  tidak  hanya mengerti  dan membuat  penafsiran tentang  pesan/materi  yang disimaknya, lebih dari itu ia berusaha melakukan isi pesan yang disimaknya. Meskipun  menyimak  itu  penting  dalam  kehidupan  sehari-hari,  tetapi  kurang mendapat perhatian di sekolah-sekolah di negara kita, bahkan di negara-negara yang telah maju. Penelitian yang telah dilakukan oleh Paul T. Rankin (1929 dalam Tarigan, 1980) terhadap 68 orang dari berbagai pekerjaan dan jabatan di Detroit sampai pada suatu kesimpulan bahwa mereka mempergunakan waktu untuk berkomunikasi: 9% menulis, 16% membaca, 30% berbicara, dan 45% menyimak. Pada waktu yang berbeda, Water Loban (dalam Tompkins & Kenneth, 1991) dalam penelitiannya terhadap anak-anak dan orang dewasa menyimpulkan adanya perbandingan bahwa mereka setiap hari menyimak satu buku, berbicara satu buku satu tahun, membaca satu buku satu bulan, dan menulis satu buku dalam satu tahun. Menymak adalah istilah teknis dalam pembelajaran bahasa.

       Dalam pengertian umum, menyimak dapat diartikan sama dengan pengertian mendengarkan, yaitu aktivitas mental untuk menerima dan memproses semua informasi melalui alat pendengaran atau indra pendengaran. Dalam aktivitas menyimak tersirat makna bahwa aktivitas ini dilakukan secara aktif, sadar, dan sungguh-sungguh untuk menerima informasi dari sumber suara (bahasa lisan). Pengertian menyimak tidak sama dengan mendengar, karena dalam aktifitas mendengar, tersirat makna tidak sengaja, tidak aktif, dan tidak sungguh-sungguh.

II.    Tingkatan Kemampuan dalam Menyimak

        Menyimak terdiri dari empat tingkat, yaitu: mengindera, menginterpretasi, mengevaluasi, dan bereaksi. Tingkatan ini berupa penyampaian pesan dari pembicara ke pendengar dan kembali lagi ke pembicara. Untuk lebih jelasnya perhatikan skema beserta penjelasanya sebagai berikut.

a. Tingkatan Kemampuan Mengindera (biasanya disebut mendengar).
Tahap mendengarkan merupakan proses yang dialakukan pembicara dalam ujaran atau pembicaraan barulah pada tahap mendengarkan (hearing) telinga menerima gelombang suara dan menyampaikannya ke otak. Contohnya, kita duduk di kelas dan mendengar dosen berkata, "Waktu ujian adalah minggu depan, selasa jam 5 sore”.

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. SKB MANDIRI - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Inspired by Sportapolis Shape5.com
Proudly powered by Blogger